امروز: پنج شنبه 01 تیر 1396 برابر با 22 جون 2017

آخرين اخبار

پیشگفتار پیتر سینگر برای کتاب "آینده ی دامداری صنعتی، احیای قرارداد دیرین"

  • دوشنبه, 11 شهریور 1392
  • نوشته شده توسط 

برای کسانی که از دیدگاههای من در "آزادسازی حیوانات" مطلعند، نوشتن پیشگفتاری بر کتابی با عنوان "آینده دامداری صنعتی" ممکن ست شگفت آور جلوه کند.

 

 

برای کسانی که از دیدگاههای من در "آزادسازی حیوانات" مطلعند، نوشتن پیشگفتاری بر کتابی با عنوان "آینده دامداری صنعتی" ممکن ست شگفت آور جلوه کند. آیا همه ی تلاش جنبش آزادی بخش حیوانات این نیست که دامداری صنعتی آینده ای نداشته باشد؟ اگر اصول اخلاقی صحیح درباره ی  نحوه ی رفتارمان با حیوانات این باشد که مصلحت (interest) آنها و خودمان را در سطحی برابر قرار دهیم- دست کم آنجا که این مصالح به هم شباهت دارند- دامداری صنعتی باید به حیات خود ادامه دهد؟ نباید همه ی ما گیاهخوار شویم؟

عنوان فرعی کتاب این است: "احیای قرارداد دیرین". چگونه ممکن است قراردادی میان حیوانات و انسانها منعقد شود؟ در ایده ی قرارداد این مفروض است که دو طرف انتخاب کرده اند که واردش شوند. گاوها، خوکها و مرغها توانایی انتخابی از روی آگاهی برای انعقاد قراردادی ندارند- صرفا برای توضیح یک فکت انتقادی اشاره می کنم که آنها نمی توانند بفهمند یکی از مفاد قرارداد این است که حیاتشان قبل از به بلوغ رسیدن گرفته شود. در واقع حیوانات اهلی همواره برای استفاده ی انسانها گرفتار، پروار و کشته شده اند و ندرتا، اگر اصلا اتفاق افتاده باشد، به آنها فرصت زیستن به دلخواه خودشان داده شده است. این دور شدن از مفهوم مدرن قرارداد شباهت بیشتری با تجارت برده دارد. بدون شک در اعصار پیشین دامداران به حیواناتشان توجه بیشتری در مقایسه با صاحبان دامداری های صنعتی کنونی مبذول می داشتند. اما واقعیت این است که برده دارانی که نگرانی خالصانه گرچه پدرمآبانه ای برای بهروزی برده های خود داشتند به آن اندازه کافی نبود که تجارت برده را به شکل قراردادی میان اروپایی ها و آفریقایی ها درآورد.

موضع من با آنچه در "آزادسازی حیوانات" داشته ام، تفاوتی نکرده است. از نظر من، پروار کردن حیوانات به منظور تهیه غذا به منزله ی گونه سالاری ست به عبارتی تعصبی در جهت منظور نداشتن مصلحت گونه های دیگر. پرورش حیوانات به شکل صنعتی ذاتا قربانی کردن مصالح حیوانات برای عافیت خودمان است. پرهیز از خرید محصولات حیوانی مطمئن ترین راه برای سهیم نشدن در شیوه های غیراخلاقی برخورد با حیوانات ست. اما من دریافته ام که با اینکه شمار گیاهخواران زیاد شده است، دست کم در کشورهای توسعه یافته، در طول سه دهه اخیر تعداد حیواناتی که برای مصارف غذایی پرورش می یابند و کشته می شوند در ابعاد وسیع زیادتر شده است. رفاه اقتصادی سهم عمده ای در این مسئله دارد، هم در کشورهای توسعه یافته و هم در کشورهایی مانند چین، و تقاضای بیشتری که این رفاه اقتصادی با خود به همراه می آورد. این تقاضا به نوبه ی خود به افزایش قابل توجه تعداد حیواناتی می انجامد که زندگی تیره روزانه خود را در قفسهای کوچک دامداری های صنعتی می گذرانند.

 آیا در مواجهه با چنین بعد وسیعی از رنج بردن حیوانات - که همچنین به درجاتی یک فاجعه ی زیست محیطی نیز است، از آلودگی آبها گرفته تا پدیدآمدن تغییرات جوی- جنبش آزادی بخش حیوانات باید خود را به تبلیغ گیاهخواری محدود کند؟ برای10 تا 15 سال دیگر این استراتژی ممکن است در صورت بخت مساعد، شمار گیاهخواران را به 5 تا 10 درصد جمعیت برساند- حداقل اگر مطالعات آزمایشگاهی موفق نشود جایگزینی با توجیه اقتصادی برای گوشت معرفی کند که در این صورت جایگزین های دیگر باز هم به نحوی از حیوانات به دست خواهند آمد. به این معنا که در طول دهه بعدی و دهه بعد از آن، بیلیونها حیوان در دامداری های صنعتی  زندگی خواهند کرد و کشته خواهند شد و تعداد این حیوانات به سختی با رشد آهسته ی شمار گیاهخواران کاهش می یابد و به کلی فاقد تاثیری بر عذاب حیوانات گرفتار است.

از این رو بهتر است در جستجوی استراتژی بهتری باشیم. ما باید همه ی تلاشمان را برای کاهش رنج آن بیلیونها حیوان به خرج دهیم. انتخاب پیش رو شکلِ یا این یا آن ندارد. جنبش یادشده بایستی همچنان به تبلیغ شیوه ی زندگی وگنِ بدون اعمال رنج بر حیوانات بپردازد و به تشویق غیرگیاهخواران به خوردن گوشت و محصولات لبنی کمتر مبادرت ورزد. زمانی که درک شود که همه برای اعمال چنین تغییراتی آمادگی ندارند، جنبش باید درگیر بهبود کیفیت زندگی حیوانات گرفتار در دامداری های صنعتی شود.

این استراتژی می تواند موفق شود. در همین لحظه که مشغول نوشتن این پیشگفتارم، ایالت ارگون سومین ایالتی شد که شکلی از محصور کردن خوکهای باردار موسوم به sow stall را ممنوع می کند. پیش از این در فلوریدا و آریزونا ممنوعیت مشابهی در نتیجه یک رفراندم که جرقه اش را کمپین امضای تعداد زیادی از رای دهندگان زده بودند، به تصویب رسید. نکته ی  برجسته این است که قانون تصویب شده در ارگون در نوع خودش نخستین قانونی ست که در آمریکا از طریق روند معمول دموکراسی نمایندگی در سطح ایالتی به تصویب رسید. اتحادیه اروپا  و استرالیا نیز توافق کرده اند که sow stall را برای بیشتر خوکهای باردار ممنوع کنند. به علاوه ی این ممنوعیت های قانونی، عذاب حتی تعداد بیشتری از خوکها در آینده به دنبال تصمیمات Smithfield Food و Maple Leaf Food  برای کنار گذاشتن sow stall کاهش خواهد پذیرفت.

البته خلاصی از sow stall تنها آغاز راه است. این خوکها را قادر نمی سازد که به دلخواه خود زندگی کنند. حتی زمانی که sow stall ها به کلی ناپدید شوند، هنوز راه درازی برای رفتن در پیش داریم. اما آمادگی رای دهندگان، قانونگذاران و تولیدکنندگان بزرگ برای اعمال تغییر نشان می دهد که رنج حیوانات در ابعاد گسترده ای با استفاده از روندهای دموکراتیک و خشونت پرهیز کاستی پذیر است. آشکارا تا زمانی که اکثریت مردم بخواهند که از محصولات حیوانی استفاده کنند، نقش مهم این تغییرات ارائه جایگزین های ممکن دیگر برای پاسخ دادن به آن تقاضاست...

Dawkins, S.M. and Bonney, R. (2008) The future of animal farming : renewing the ancient contract. Blackwell.

 

ترجمه: حجت صوفی

 

1882 بازدید
رای دادن به این مورد
(1 رای)
کد خبر: 711
مجموعه های بیشتر: کتابشناسی حقوق حیوانات »

ارسال نظر